Fiere Mama

Maakt jouw kind ook zo’n drama van de zwemles?

Mijn dochters krijgen zwemles in het zwembad waar ik als klein meisje zwom. Jeugdsentimentje waar ik ruim veertig minuten voor moet rijden. We vertrekken iedere woensdag direct uit school en de meiden lunchen in de auto.

Wellicht had er bij mij een lampje moeten gaan branden toen mijn dochter al voor de derde keer vroeg of ik niets vergeten was, maar eerlijk toegegeven vergeet ik ook weleens wat.

Menigmaal ben ik genoodzaakt een zwemarmbandje bij de kassa te kopen en ze zwemmen regelmatig in een hemd ipv een t-shirt.

Deze keer had ik echter geen last van lastminute inpak taferelen; ik had de zwemspullen de avond ervoor compleet. ‘Of hebben jullie soms nog in de tas gekeken?’ vraag ik terwijl ik mijn Twingo behendig de parkeerplaats op stuur. Mijn twee brave meisjes schudden ontkennend hun hoofd. Ik sta al naast de auto als de oudste vanaf de achterbank roept dat de bikini’s ontbreken.

‘Dat meen je niet, hoe kan dat?’

Ik steek mijn hoofd in de auto en kijk recht in twee pretoogjes.

‘Omdat ik ze onder mijn bed heb verstopt. Ik heb helemaal geen zin in de zwemles. Nu kunnen we gelukkig iets leuks gaan doen want we halen het nooit meer.’

Slik. Drie jaar lang ging ik wekelijks op zondagochtend met de dametjes peuterzwemmen, zodat ze watervrij zouden zijn. Helaas wierp dat weinig vruchten af.

Zodra ze naar de zwemles gingen en zich realiseerden dat ze zonder moeder het water in moesten, verdween het watervrije als sneeuw voor de zon.

Sindsdien offeren we onze enige vrije middag op aan de zwemles. Een zwemles die zij met buikpijn ondergaan.

Bij de gedachte aan een vrije middag zonder strenge zwemjuf glimlacht mijn dochter van oor tot oor.  

Ik weet dat ik tot tien moet tellen.

Voor ogen moet houden dat ik een rolmodel ben.

Dat lachen uit den boze is en dat ik een pedagogisch verantwoorde straf moet bedenken.

Ik bijt op mijn lippen en spring in de auto. Vermoedelijk komt er stroom uit mijn oren want de triomfantelijke glimlach van mijn dochter verdwijnt meteen.

‘Jullie gaan wel naar de zwemles èn je mag twee dagen niet op de tablet,’ hoor ik mezelf zeggen.

‘Dat halen we nooit, dan ben ik te laat,’ sputtert de oudste tegen. Ik trap de gaspedaal in. ‘Wil je te laat gaan zwemmen of moet mama je poedelnaakt in het zwembad gooien?!’ 😬

Ik kan jullie verklappen dat ze heeft gezwommen. In haar bikini. Het laatste kwartiertje van de les. Twee dagen heeft ze haar tablet niet aangeraakt. En voor het slapengaan fluisterde ze in mijn oor: “Mama, vind je het achteraf niet een klein beetje grappig van die bikini’s?”

Nee. Echt niet. 😉