De op één na meest gestelde vraag deze dagen is; ‘Wanneer verschijnt je volgende blog?’.
Mijn blogs. Ze doen nogal wat stof opwaaien. Niet alleen binnenshuis maar ook in mijn omgeving. Buitenshuis waait het hier sowieso extreem hard. Het lijkt soms wel zeewind; alsof de geluidswal naast onze woning een duin is waarachter een enorm golvende zee schuilgaat. De tuindeuren moeten we stevig vasthouden en ’s nachts lijkt het soms alsof de kozijnen uit de muren worden gerukt.
Vriendlief vindt het wel meevallen maar ik denk niet dat ik de baby in de zomer op een kleedje in het gras durf te leggen.
En dan die regen van de afgelopen weken. Ons mooie nieuwe gras lijkt wel een moeras. De picknicktafel dobbert haast in het water. De buren hebben er overigens geen last van; daar is het gras niet alleen groener maar ook droger. 😊
We zijn dus genoodzaakt onze kroost te beschermen tegen de Blixemse waterstorm en hebben besloten een boom aan te schaffen. Niet geheel verrassend want vriendlief is een echte bomenman. De meisjes maakt het niet zoveel uit wat voor een soort boom.
De jongste heeft zelfs liever ‘gewoon zo’n eitje waar een gele bloem uitkomt’ (een narcis dus).
Maar vriendlief geeft de voorkeur aan naaldbomen. En laat dat nou net een boom zijn die bestand is tegen extreme weersomstandigheden. Dat bracht ons zaterdagochtend om 9:00 uur, gewapend met laarzen en een warme das, bij Boomkwekerij Van Den Berk. Na een kwartiertje dommelen achterin het busje van Van Den Berk arriveerden we bij het ‘naaldbomenperceel’ met overal prachtige nog bevroren bomen.
Ik zag het al helemaal voor me. Een mooie grote grillige naaldboom in onze tuin. Een picknickkleedje eronder. Een houten schommel bungelend aan een tak. Aan de stam een vogelhuisje waar de tjilpende vogels in en uit vliegen.
Ik had mijn oog al op een boom laten vallen. Maar de boom bleek te groot. Ontilbaar. En belangrijker nog; na prijsopvraag redelijk onbetaalbaar. Het was noodzakelijk mijn wensen bij te stellen.
Gisteren ontvingen we dan ook een offerte voor een kleinere, lichtere en financieel aantrekkelijkere variant. De bijlage liet een in mijn ogen lange tak zien die, ter voorkoming dat deze wegwaait dan wel omvalt, aan een paal verankerd moest worden. Deze tak moest de naam boom duidelijk nog verdienen. Mijn vader adviseerde me na het zien van de foto om een echte naaldboom in het bos of in zijn tuin in Zweden uit te graven.
Maar vriendlief heeft er alle vertrouwen in. Volgens hem gaan wij de rest van ons leven samen genieten van deze groeiende en steeds mooier wordende boom. Onze baby zal als kleuter al aan de takken kunnen schommelen. En van onze groene erfenis gaan uiteindelijk nog vele generaties na ons genieten. Het is een echte toekomstboom. Voor wie het nog niet wist; mijn vriend kan prachtig vertellen. En ja, ik ben om; je mag ‘m bestellen schat. 😊
En nou maar hopen dat onze buren ook bomenliefhebbers zijn….
Fiere Mama 
Plaats een reactie