Fiere Mama

Daar liep ik dan woensdagavond.
Achter mijn elfjarige hond die bij elke bocht ongeduldig achterom keek waar het vrouwtje bleef. Ze holde over de zandpaden als een jonge hond en ik kon haar, met mijn dikke buik, amper bijhouden. Of wellicht kwam het door mijn hoge hakken want door al het gesjees op de woensdagmiddag had ik mijn wandellaarzen thuis in de gang laten liggen. 

Het zou haar laatste rondje zijn. 

We hadden haar een half jaar eerder nog kunnen oppeppen met een Anabolen injectie, maar inmiddels wilden haar achterpoten niet meer en werd ze weer incontinent. Behalve dan gisteren. Wat was ze blij dat ze nog een keer met me mee naar het bos mocht. Ik heb gejankt vanaf het moment dat ik haar in mijn auto tilde om naar het bos te gaan, totdat ik haar anderhalf uur later weer terugbracht. En in alle eerlijkheid pink ik twee dagen later nog weleens een traantje weg.

Bij een vennetje wilde ze even rusten. Ze ging met haar poten in het water staan en dronk terwijl ik op mijn jas in de hei ging zitten. Tal van mooie herinneringen kwamen voorbij. Zoals onze eerste ontmoeting bij een Belgische kennel. Daar zat ze onder een warmtelamp; ze was zo groot als een rat en graatmager. Met een scheef kopje keek ze ons smekend aan. De laatste uit een Hongaars nest. Tientallen mensen hadden haar afkeurend bekeken. Omdat ze, volgens de fokker, te mager was. Het was niet eens het ras waar we voor kwamen kijken, maar ik kon haar daar niet achterlaten. Dus zo kwamen we op een zondagmiddag, geheel onvoorbereid, met een hondje thuis. Ze sliep op een kussentje en at geleende brokjes totdat de dierenspeciaalzaak de deuren opende. Daar lieten we ons een bench, speeltjes, een knuffel, etensbakjes, een band en de duurste brokken aansmeren.

Ze overleefde ringworm, long- en oogontsteking en zelfs schurft. Ze groeide op tot een ontzettend lieve, waakse en trouwe hond.
Ze was dol op boswandelingen en ging altijd met ons mee op vakantie (uitgezonderd vliegreizen), ze bood bescherming, troost en een luisterend oor in mooie en moeilijke tijden. Ze accepteerde dat ze na de geboorte van de kinderen daalde in de ranglijst en is altijd superlief voor de meiden geweest. 

Een jaar geleden nam ik eigenlijk al afscheid. Gezien haar leeftijd en gezondheid hadden we besloten dat ze bij mijn ex in het vertrouwde huis bleef wonen. Omgeven door haar eigen spulletjes. Maar ik miste haar in mijn nieuwe woning. Gooide, als ik boterhammen stond te smeren, nog af en toe een stuk kaas of worst op de grond dat nooit werd opgegeten. Ik verbaasde me erover dat ik na het eten onder de tafel moest stofzuigen. En ik miste haar enthousiaste begroeting en zelfs haar geblaf als de deurbel ging. En dagen nadat ze bij me was komen logeren hoorde ik haar pootjes nog steeds over mijn houten vloer trippelen. 

En nu heb ik dan echt afscheid genomen. Toen mijn ex en zijn vriendin donderdagavond de hond na het inslapen kwamen brengen was ze nog warm. Het was alsof ze sliep. En ze rook zo vertrouwd. Ik heb met haar in een deken gewikkeld op de bank gezeten. De tranen rollend over mijn wangen. Haar bedankt voor alles. Voor de laatste keer geknuffeld en gekust op haar kopje. 

Vriendlief had een gat in de tuin gegraven. Daar ligt ze nu begraven en de meisjes hebben drie roosjes in het graf gestoken. Mijn jongste dochter vond het heel jammer. Maar de oudste was echt ontroostbaar. Ze had haar hondje nog zo graag bij zich gehouden. Had moeite met accepteren dat het belang van de hond soms boven het eigen belang moet gaan. Omdat het beter is voor het beestje. Stelde ook moeilijk te beantwoorden vragen; wilde weten wie had bepaald dat een hond een kortere levensverwachting heeft dan een mens. En hoe de eerste mens en de eerste hond op de wereld zijn gekomen. Uiteindelijk is ze huilend in slaap gevallen. En ik ook…

Bedankt lief maatje voor alles.