Fiere Mama

Is jouw kind ook bang om te zwemmen?

Onderweg naar het zwembad passeerde een ambulance met zwaailichten en sirenes.

Terwijl de jongste de auto vol bewondering nakeek zag de oudste het als haar laatste kans om onder de zwemles uit te komen. ‘Zullen we naar huis gaan, mama? Hij rijdt richting het zwembad; ik denk echt dat er een kindje is verdronken.’

Zucht. Die zwemles ook. Het heeft de dames al veel trillende lijfjes en tranen bezorgd. Met allerlei smoesjes proberen ze onder de zwemles uit te komen. En ook de zwemleraar is niet veilig. De dames geven regelmatig aan last te hebben van allerlei kwaaltjes die met name het duiken belemmeren. 

Twee weken geleden verzandde ik op dinsdagavond al in een eindeloze discussie. De oudste had haar teen gestoten waardoor haar nagel was omgeklapt. Het zag er inderdaad pijnlijk uit. En de jongste was een dag voor de zwemles op haar kin gevallen. De extreme pijnen en pleisters maakten het zwemmen onmogelijk. Ik geef toe dat ze me even aan het twijfelen brachten. En het klonk best aantrekkelijk drie vrije uren op de woensdagmiddag. Maar ik besloot de proef op de som te nemen en de dames een ijsje in het vooruitzicht te stellen.

Ik moet toegeven dat het best bijzonder is te ervaren hoe die helse pijnen aan teen en kin bij de gedachte aan een ijsje als sneeuw voor de zon verdwijnen.

En dan vorige week; we waren klaar voor vertrek toen mijn sleutels opeens van de aardbodem verdwenen leken te zijn. Nadat ik zelfs in de koelkast had gekeken (je weet maar nooit met die zwangerschapsdementie) wierp ik radeloos een blik op de klok; we kwamen te laat.

De oudste vroeg enigszins bezorgd of ik ging huilen waarna ze besloot mee te zoeken; zij had immers als laatste de sleutelbos gehad en ‘m naar eigen zeggen op het tafelkleed gelegd.

Terwijl de jongste in de tuin zocht op de plek waar we het kleed hadden uitgeklopt, vond haar grote zus achter een pak Liga’s in de kelderkast mijn sleutels.

Vreemd.

Ze had ze overigens niet met opzet verstopt, ze was alleen vergeten waar ze ‘m had gelaten. 🙄

We waren ‘gelukkig’ maar tien minuten te laat. En nu maar duimen dat er één dezer dagen geen envelop van het centraal justitieel incasso bureau op de deurmat valt….

Dit gelezen hebbende zou je dus verwachten dat mijn dochters watervrees hebben. Maar het mooie is….de dames zijn dol op water. Demeest genoemde favoriete sport in vriendenboekjes is vrij zwemmen. In een recreatiebad zonder leraar en met mama en vriendlief welteverstaan. De jongste zwemt zonder hulpmiddelen naar de overkant van het golfslagbad terwijl de oudste zich door vriendlief meters ver het water in laat gooien waarbij ze zelfs de bodem aanraakt.

Waar de meisjes wel last van hebben is koudwatervrees. Omdat ze telkens in een nieuw lesbadje komen. Met een andere zwemleraar en nieuwe ‘vriendjes en vriendinnetjes’. En momenteel hebben ze met name koudwatervrees vanwege het duiken. Om een badje verder te komen moeten ze steeds verder, dieper en zelfs door een gat duiken. En dat is nieuw en spannend. Binnenkort gaan we dat in het weekend maar eens oefenen. Het wordt namelijk echt tijd dat de dametjes de felbegeerde zwemdiploma’s halen; de zwemlessen hebben genoeg bloed, zweet en tranen gekost. 

Wat een fijn vooruitzicht dat ze straks op woensdagmiddag eindelijk iets kunnen doen wat ze echt leuk vinden.

Hoewel ik me wel afvraag welke sport de meiden uiteindelijk gaan kiezen….🤔