Waarom lukt het vaak niet om op tijd te zijn?
We waren door vriendlief uitgenodigd om op zijn werk een avondje te komen kienen. Het begon pas rond kinderbedtijd maar gezien de vakantie, en het feit dat ons een uiterst charmante en grappige spelleider was beloofd, besloten we acte de présence te geven.
De meiden waren al de hele dag door het dolle heen. Voor het avondeten wilden ze al klaar zijn. Één voor één namen ze een lekker lange douche en trokken ze schone kleding aan. Na het eten deden ze er echter nog een schepje bovenop en verschenen ten tonele met knalroze lippenstift en felblauwe oogschaduw. Als een brugman moest ik praten om de lippenstift weer van hun lipjes af te krijgen. Daarna moesten de haren gefatsoeneerd worden. Eerst wilden ze krullen maar toen koos de één toch voor twee vlechten, terwijl de ander dacht meer geluk in het spel te hebben met een knot. Enfin, uiteindelijk waren ze klaar en was ik aan de beurt.
Ik had nog tien minuten; appeltje-eitje, dacht ik. De meiden beloofden lief te zijn, hun jassen en schoenen beneden alvast aan te trekken en in de tuin in het zonnetje op me te wachten. Ze hadden er echt zin in.
Terwijl Adele uit mijn iPhone schalde sprong ik nog even onder de douche en trok andere kleren aan. Plotseling hoorde ik een verdacht geluid. Gillende kinderstemmetjes in de tuin! Ik haastte me naar het slaapkamerraam en mijn mond viel open van verbazing. De dametjes stonden op het gras.
De jongste had een regenjas aan en haar zonnebril op en gilde het uit van de pret terwijl haar zus haar met de waterdrukspuit nat spoot.
Ik bonkte op het raam maar dit zorgde er alleen maar voor dat ze snel van positie wisselden zodat ook de oudste nog even haar haarcoupe en jurk kon ruïneren.
In drie seconden was ik beneden. En daar stonden ze even later op de deurmat met druppelende regenjasjes en jurkjes, zeiknatte haren en de felblauwe oogschaduw op de wangen. Met schuldbewuste oogjes keken ze me aan. ‘Komen we nu te laat mama?’
‘Ik denk dat jullie beter maar meteen de pyjama aan kunnen trekken en naar bed kunnen gaan,’ hoorde ik mezelf zeggen. Waarna het onderlipje van mijn jongste onmiddellijk begon te trillen. ‘Maar mama, dat kunnen we niet maken,’ begon de oudste. ‘We hebben er zo’n zin in en vriendlief wacht op ons. We kunnen ons heel snel omkleden. En sorry hoor maar je hebt helemaal niet gezegd dat we niet met water mogen spelen. Hoe kunnen wij dat dan weten?’
Wijsneus. Maar ze had een punt. Dus heb ik ze als de wiedeweerga afgedroogd, omgekleed, de make-up afgepoetst en de jasjes te drogen gehangen.
Gelukkig kwamen we nog net op tijd bij het kienen. Waar de dametjes de avond van hun leven hadden en zelfs met een BBQ naar huis gingen. Volgend jaar zijn ze weer van de partij, en voor de duidelijkheid heb ik het maar aan onze lijst toegevoegd:
Regel 99; eerst aan mama vragen of je met de hogedrukspuit mag spelen. 😉
Fiere Mama 
Plaats een reactie