Fiere Mama

Toen we het verzorgingstehuis binnenkwamen klaarde mijn moeders gezicht in eerste instantie op, meteen daarna zonk ze weer weg in haar eigen wereldje.

In een half jaar tijd leek ze tien jaar ouder geworden. Ze zat in een vreemde houding in haar stoel, dronk op de automatische piloot een kopje koffie, at een koekje en keek lijdzaam toe terwijl een medebewoner eerst een koekje van mijn oudste dochter stal en daarna mij onzedelijk betaste.

Gegeneerd ging ik op een andere stoel in de buurt van vriendlief zitten. En toen opeens besloot mijn moeder te vertrekken. Of wellicht was het; aangezien ze haar polsalarm al ergens had afgedaan, een vooropgezet plan. Wie zal het zeggen. Mijn moeder in ieder geval niet, want zij kan niet meer praten.

Feit was dat ik er voor de eerste keer mee geconfronteerd werd dat ze koste wat kost het verzorgingstehuis wilde verlaten.

Zich niet bewust van de cijfercode voelde ze herhaaldelijk met haar handen over de schuifdeuren op zoek naar een klink of knop. Ze probeerde met anderen mee naar buiten te glippen, maar werd telkens door mij of iemand van de verzorging tegengehouden. En daardoor werd ze alleen maar onrustiger en bozer.

Uiteindelijk moest ik vanwege mijn toestand aan de kant gaan staan. Totdat ze, na tien minuten strijd, toch mijn hand vastpakte. Daar liep ik dan, tussen mijn huilende moeder en mijn zichtbaar aangedane zevenjarige,  richting de woonkamer. Zodra we echter de gang naar de woonkamer betraden, vielen de gangdeuren achter ons in het slot. Ik zag de angst in mijn moeders ogen. Ze liet mijn hand los, draaide zich om en begon als een bezetene aan de deurklink te trekken.

Vechtend tegen mijn tranen liep ik samen met mijn dochter de andere kant op. ‘Ga jij huilen, mama?’ Bezorgd keek dochterlief me aan. ‘Waarom ben je zo verdrietig?Waarom was oma eigenlijk zo boos? Mama, dadelijk loopt je mascara nog uit….kun je alsjeblieft stoppen met huilen?’ Ze bleef vragen op me afvuren die ik vanwege de enorme brok in mijn keel niet kon beantwoorden. Het voelde vreselijk egoïstisch dat ik, nu mijn moeder mij zo hard nodig had, haar alleen achter liet.

Ik zou zo graag voor haar zorgen maar besef ook dat het niet realistisch is. Ze is veiliger in het verzorgingstehuis. De thuissituatie was echt onhoudbaar. Hoewel mijn moeder fysiek nog aanwezig is heeft de dementie haar compleet veranderd. Van een ontzettend lieve, verzorgde, zelfstandige vrouw naar een geheel afhankelijke, vaak onrustige vrouw die zichzelf compleet verloren is.

Ik keek naar mijn oudste dochter en terwijl ik probeerde niet in haar bijzijn te huilen, stroomden de tranen van pure onmacht toch over mijn wangen. Want soms is het leven gewoon ontzettend verdrietig, onbegrijpelijk en oneerlijk.