Mijn dochters en ik zitten op de slaapkamervloer met voor ons de, zojuist in een haast vergeten verhuisdoos aangetroffen, oude babyfoon. Zwijgend luisteren we naar de slaapliedjes. Door de muziek komen er allerlei mooie herinneringen aan de dametjes als baby, dreumes en peuter naar boven maar de meiden zelf herinneren zich de babyfoon niet meer en verbazen zich over de mogelijkheden van het apparaat.
Tot mijn vijfjarige opeens vraagt: ‘Het komt toch door de baby dat jouw borsten zo groot zijn gegroeid?’ Ik glimlach en leg nog eens uit dat mijn borsten zich voorbereiden op het geven van borstvoeding. Vervolgens zakt dochterliefs blik bezorgd af naar mijn buik. ‘En jouw buik is zo dik geworden, die ontploft bijna.’ Mijn oudste knikt instemmend. ‘En kijk dan naar haar billen; eerst waren ze zo’,met haar handen beeldt ze de grootte van een voetbal uit, ‘en nu zijn ze zooooooo groot.’ De bewegingen van haar handen duiden overduidelijk op een skippybal. Mijn jongste knikt en kijkt me met grote ogen aan; ‘Echt mam, ze zijn gigantisch!’
Slik. Een ontploffende buik en gigantische billen dus. Kinderen zijn zo lekker eerlijk.
En het voelt inderdaad alsof mijn buik ieder moment kan ontploffen. ‘Weet je dat meisjes later net zo’n billen als hun mama krijgen?’ hoor ik mijn zevenjarige nog huiverend tegen haar zusje zeggen voordat ze giechelend de kamer verlaten.
Voor mijn omgeving blijkt mijn gewichtstoename een belangrijk gegeven; regelmatig wordt me gevraagd hoeveel ik ben aangekomen. Nou was me dat zelf niet helemaal duidelijk. De eerste keer dat ik bij de verloskundige op de weegschaal moest staan was ik ruim drie maanden zwanger. En thuis hebben we geen weegschaal maar een kritisch oog en onze kleding als graadmeter. Zitten broeken en rokken te los dan is het tijd voor rust, ontspanning en lekker veel eten. Springen de knopen er bijna af dan wordt het tijd om meer te bewegen en te sporten. Toevallig ging vriendlief gisteren over tot de aanschaf van een nieuwe racefiets, maar dat terzijde.
De laatste keer dat ik me gewogen heb was vorige zomer en publique op een antieke weegschaal midden in het prachtige Honfleur. Je weet wel zo’n toeristische weegschaal waar, na ingooi van een euro, een kaartje met je gewicht uitvalt. Nou vond ik dus tijdens mijn opruimwoede dat kaartje in een potje in de kast en tot mijn verbazing ben ik sindsdien pas elf kilo aangekomen. 😳 Aangezien dit bij mijn vorige zwangerschappen in de 37e week al meer was en de ervaring me heeft geleerd dat het allemaal weer goed komt ga ik mezelf vandaag dus nog maar eens op een extra grote ijscoupe trakteren.
Met slagroom; want dat is dan weer goed voor de moedermelk. 😉
Fiere Mama 
Plaats een reactie