De nesteldrang negeren en genieten was een subliem idee! Eindelijk heb ik weer wat boeken gelezen. Met mijn voetjes omhoog en veelal onder het genot van rustgevende muziek en een groot glas ice tea.
Ik heb dus heerlijk genoten van de stilte voor de storm, maar in alle eerlijkheid ben ik daar nu echt wel klaar mee.
Ten eerste wordt alles weer vies. Het frisse bedje en wiegje zijn vast alweer stoffig. En de eens zo geordende kasten, met name die van de kinderen, beginnen weer uit te puilen van de rommeltjes.
Ten tweede zit mijn buik echt in de weg. Rennies tegen het zuur helpen niet meer. Ik krijg amper lucht en zelfs zitten valt niet meer mee. Liggen trouwens ook niet en dat leidt dan helaas weer tot slaaptekort en vervolgens vergeetachtigheid. Daar komt bij dat ik inmiddels loop als een uitgeputte zwetende zeeleeuw. Wat wel fijn is; vriendlief ziet de humor er nog van in. Hij kan prachtige bijbehorende zeeleeuwgeluiden maken.
Ten derde is het tropisch warm. Ik heb geen puf meer om ook maar iets te ondernemen. Ik sleep mezelf ’s ochtends naar de auto om met de ramen wagenwijd open de kinderen naar school of de voorschoolse opvang te brengen. Een bliksembezoekje aan mijn zieke moeder en de plaatselijke supermarkt en dan is het echt tijd voor een lauwe douche en een verplichte siësta. Naar het zwembad om lekker af te koelen en de duikbril eindelijk te testen? Sorry meiden, we blijven vanmiddag lekker thuis. Alle gordijnen dicht en een filmpje kijken. Of ga lekker uren zitten tekenen, dat deden jullie vroeger toch ook zo graag?!
Tot slot heb ik last van moodswings. Zo maak ik me opeens ontzettend veel zorgen over de zo zorgeloos mogelijke toekomst die vriendlief en ik de meiden zo graag willen geven. Het wereldleed laat deze week namelijk de tranen over mijn wangen rollen. Een aanslag met een vrachtwagen, een mislukte staatsgreep en een man met een bijl in de trein. Gruwelijke beelden in de krant en op de televisie waarmee ook mijn jonge dochters dagelijks geconfronteerd worden. In wat voor een wereld gaan zij opgroeien? Het lijkt me goed dat ik de komende dagen in ieder geval het nieuws probeer te vermijden en voor de struisvogelpolitiek kies…
Kortom, hoewel ik enkele dagen geleden nog dacht nooit afscheid van mijn mooie dikke buik te kunnen nemen ben ik er nu toch serieus klaar mee.
Ik wil carpaccio en rode wijn. Toastjes filé americain en Veuve Clicquot. Lucht. Energie. Bukken zonder het zuur te voelen branden.
In de zon zitten zonder het risico op een zwangerschapsmasker. Knuffelen zonder dat mijn buik in de weg zit. Weer om kunnen rollen en slapen op mijn rug of buik. Kunnen winkelen zonder continu vragen en opmerkingen van wildvreemden over mijn zwangerschap te hoeven beantwoorden. En ik wil weer gewone kleren en schoenen aan.
Maar wat natuurlijk het allerallerallerallerbelangrijkste is; ik wil nou eindelijk ons meisje wel eens ontmoeten. Haar zien, horen, ruiken en knuffelen. Op wie zal ze lijken? Op haar papa? Wellicht een beetje op één van de meisjes? Zou ze misschien de oren van haar opa hebben? Of de haarkleur van haar papa? En hoe zal haar karakter zijn?
En niet geheel onbelangrijk; wat wil ze zelf nou eigenlijk; welke datum gaat zij kiezen als haar verjaardag????
💋
Fiere Mama 
Plaats een reactie