Fiere Mama

‘Wil je ALSJEBLIEFT NU even iets voor jezelf doen en mama met rust laten??’

Het floept er zomaar uit. Met een iets te hoog volume want zelfs mijn middelste, die zichzelf zo in een spelletje kan verliezen dat haar omgeving compleet aan haar voorbij gaat, kijkt met één oog op van haar tablet.

Het werkt natuurlijk averechts. Juist nu deze introverte moeder echt even behoefte heeft aan stilte, klettert dochterlief een onuitputtelijke woordenwaterval over me heen. Met haar handen in haar zij en het vuur in haar ogen. Vastberaden om nooit meer van mijn zijde te wijken. Ze vraagt me wat voor een moeder ik wel niet denk dat ik ben. Waarom ik nóóit maar dan ook echt NOOIT iets met mijn kinderen doe. En vervolgens dreigt ze om voor altijd bij haar vader in te trekken. Voor het gemak is ze blijkbaar vergeten dat we vanmiddag samen cake hebben gebakken, met vriendinnen zijn gaan Bounzen en dat ze haar mama helemaal niet kan missen en vice versa. Nou ja, dat laatste realiseerde ze zich vast wel. 

O, had ik dat nog niet verteld? Mijn achtjarige is aan het puberen. Maar dat terzijde. 

Want deze blog gaat over me-time. De laatste tijd vergeet ik namelijk, terwijl ik op de automatische piloot van hot naar her vlieg, weleens te genieten van de tijd voor mezelf. Want er zijn dagelijks natuurlijk genoeg mogelijke relax momentjes, ik moet er alleen wel even bij stil staan. ’s Ochtends bijvoorbeeld als de kinderen nog in diepe rust zijn, dan moet ik echt even bewust genieten van de stilte voor de storm. Of op een werkdag in de pauze tijdens een wandeling van het zonnetje op mijn gezicht of de wind door mijn haren. Mijn telefoon ga ik ook weer vaker uitzetten; dat die onbereikbaarheid heerlijk kan zijn heeft zelfs de Franse overheid begrepen. En verder ben ik voornemens om tijdens de sportlessen van de kinderen standaard een boek mee te nemen, de dametjes kunnen me vast wel vergeven als ik een wuivend handje of een ‘sublieme’ sportprestatie mis….

Maar goed, soms is het voor mij noodzakelijk om even wat extra tijd voor mezelf te plannen. En dat deed ik afgelopen donderdag. Ik werd niet op mijn werk verwacht terwijl babylief wel op de planning van het kinderdagverblijf stond. 

Met een ietwat schuldgevoel bracht ik haar weg, waarna ik een bezoekje aan een winkel en de schoonheidssalon bracht en de dag afsloot bij de kapper. Een sfeervolle kapsalon waar ze dat me-time gevoel helemaal begrepen hebben. Ik kreeg professioneel kleuradvies, een wasmassage en terwijl de kleur introk, las ik; onder het genot van een heerlijke cappuccino en een glaasje port, in alle rust een boek.

Babylief had zich vermaakt op het kinderdagverblijf en ik voelde me als herboren. Herboren èn een beetje wankel op de benen; maar dat kwam door dat glaasje port op de donderdagmiddag. 😊

Me-time egoïstisch?

Ik vind van niet!