Fiere Mama

‘Mama!’ Klinkt het uit de badkamer.

Ik sta babylief, die net gezellig met haar grote zussen in het bad heeft gezeten, af te drogen.

‘Mamaaaaaa!,’ gilt mijn middelste nu hysterisch. ‘Kom, ik ben heel erg bang! Help!!’ 

Snel leg ik babylief veilig onder een dekentje in haar wiegje en ik haast me richting het oorverdovende gegil dat uit de badkamer komt. Wat zou er in vredesnaam aan de hand zijn? Verdrinken in bad met de zwemdiploma’s A en B op zak lijkt me sterk en het is ook geen tijd voor monsterlijke spinnen… Maar o god, de scheermesjes zullen toch niet binnen handbereik hebben gelegen? 

Ik zwaai de deur open en daar staan ze; bevend als een rietje op de badmat, met het schuim nog in de haren en de paniek in de ogen. Vragend kijk ik ze aan. 

‘Er zit een haai in het bad,’ snikt mijn zesjarige.

‘Natuurlijk niet, dat kan helemaal niet,’ zeg ik. 

‘Maar er zwemt echt een haai in, toch?’ Ze port haar zus. Streng kijk ik mijn oudste aan. 

‘Maar mama; het is echt waar!’ Zegt deze. ‘Ik voelde ‘m bij mijn voeten bewegen. Weet jij eigenlijk wel dat Freek Vonk gebeten is door een haai??’ 

‘Maar dat gebeurde niet in zijn badkuip. En hoe moet die haai dan hier in het bad terecht zijn gekomen?’

‘Nou gewoon door de kraan natuurlijk.’

Juist. Kinderlogica. 

Soms lopen bij de dametjes fantasie en werkelijkheid nog door elkaar en worden ze bang van hun eigen levendige verbeelding. In dat geval kan ik het maar het beste meespelen. Dus ga ik onder het toeziend oog van mijn dochters heldhaftig tussen de Barbies en het schuim op zoek naar het monster. Pas als het afvoerputje het laatste beetje water opslurpt en er op de bodem alleen maar Barbies blijken te liggen zie ik de gezichtjes van mijn dochters opklaren. 

En dan landt mijn oudste weer op aarde. 

‘Ik wist wel hoor dat er geen haai in ons bad zat. Dat kan toch ook helemaal niet…Het zullen de haren van de Barbie wel zijn geweest die voelen ook best glibberig…..’

🙄