De fiere papa en ik lopen door mijn favoriete schoenenwinkel met een wat protesterende en zieke babylief, als een verkoopster zich over de kinderwagen buigt.
‘Hoe oud is ze?’
‘Zeven maanden.’
‘Misschien heeft ze het warm. Mijn kinderen zette ik rond de zeven maanden altijd in de buggy.’
Juist. Ik kijk eens naar babylief.
De hele reiswieg is gevuld. Met haar hoofdje ligt ze haast tegen de bovenkant van de wieg. Ze probeert omhoog te komen door met haar hele lijfje op en neer te bewegen waarbij slechts haar hoofd blijft liggen. Het doet me een beetje denken aan de bewegingen van een vis op het droge. Gefrustreerd kijkt ze me aan.
Oké, oké, ik geef het toe; het is tijd voor de buggy. Babylief is klaar om de wereld te zien. Maar ik ben er zelf geloof ik nog niet helemaal klaar voor. Waar ik mijn andere dochters groot keek, hou ik deze derde het allerliefste nog eventjes klein.
Vorige maand is ze naar haar eigen slaapkamer verhuisd. Als ze in de wieg lag kon ze namelijk haar armpjes nog maar amper bewegen. En die eerste nacht huilde niet alleen babylief zich in slaap…
Daarna volgde het onvermijdelijke afscheid van de enorme kaartenslinger die al een half jaar onze woonkamer versierde.
En van onze fijne borstvoedingsmomentjes samen; omdat ze van de één op de andere dag de borst weigerde.
En nu dus de reiswieg.
Wat was ze klein. En wat wordt ze groot. En zo hoort het ook.
Maar deze mama heeft soms het gevoel dat de tijd als zand door haar vingers heen glipt. En dat ze vergeet te genieten van heel veel mooie en bijzondere momenten.
Dus ik neem me voor om dat vanaf nu weer een beetje extra te doen.
Fijne dag!
💋
Fiere Mama 
Plaats een reactie