Het is er eindelijk van gekomen; ik ben druk bezig met het schrijven van een thriller.
Maar dat betekent ook dat het bloggen er de laatste tijd bij inschiet en dat ik jullie nog een blog verschuldigd ben over mijn koolhydraatarme afvalrace. Die ik noodgedwongen weken geleden al heb beëindigd. Want nadat ik acht weken koolhydraatarm, en vooral eiwitrijk had ontbeten en geluncht (’s avonds at ik gewoon koolhydraten) werd ik ’s ochtends ineens misselijk van de geur van mijn gebakken ei met spinazie, kaas en tomaat.
Zo misselijk dat het me de eetlust ontnam. En de misselijkheid bij het ruiken van gebakken eieren bleef. Mijn lichaam riep de overdaad aan eieren resoluut een halt toe.
Aangezien het dieet wel zijn vruchten of beter gezegd; kilo’s had afgeworpen en ik al zeven kilo aan ‘babyvet’ was verloren voelde stoppen geenszins als falen. Dus nu eet ik weer brood, waar ik ook meer van kan genieten. Aan acht sneeën heb ik gelukkig geen behoefte meer.
Daarnaast was ik een beetje doorgeslagen met het genieten van me-time; tijd voor mezelf hoeft natuurlijk niet altijd lezend, zittend en etend of borrelend te worden doorgebracht. Dus lees ik tijdens het sporten van de meiden geen boek meer maar ga ik lekker een uurtje zwemmen of wandelen. En in plaats van in mijn auto te genieten van de stilte voor/ of na de storm, spring ik vaker op de fiets. Heerlijk dat Babylief inmiddels ook mee kan!
En weten jullie dat trampolinespringen zelfs voor volwassenen een leuke activiteit is? Het werkt in ieder geval behoorlijk op de lachspieren. En niet alleen bij mij…
Ik denk dus dat het wel goed komt met die laatste kilo’s.
Fijn weekend nog!
Fiere Mama 
Plaats een reactie