Fiere Mama

Of toch wel?

‘Mama, mijn vriendin zegt dat Sinterklaas niet bestaat en dat de papa’s en mama’s de cadeautjes in de schoenen stoppen. Dat is toch niet waar hè?’ Klinkt de stem van mijn zevenjarige achter me.

Met de ontbijtborden in mijn hand sta ik even aan de grond genageld. Ik werp een blik op de klok; om op tijd op school te zijn moeten we over twee minuten in de auto zitten. Ze heeft haar schoenen nog niet eens aan; er is nu geen tijd om het grote Sinterklaasgeheim met haar te delen.

En ik vind het juist zo schattig dat ze nog gelooft in de magie van Sinterklaas.

In een paard dat over de daken kan lopen. En in zwarte dan wel witte pieten die met miljoenen cadeautjes en lekkernijen door schoorstenen glijden.

Ze is niet bang, zoals haar oudere zus dat indertijd wel was. Ze geniet echt van deze spannende tijd. En ik geniet ook van haar. Hoe ze vol verwachting en uit volle borst voor haar schoentje staat te zingen. ❤️ Samen met haar grote zus die met ons onder één hoedje speelt en regelmatig naar me knipoogt. En haar kleine zusje dat vol bewondering naar het schouwspel kijkt en continu ‘Klaas!’ roept.

Maar goed, het draait hier niet om mij. Mijn middelste dochter vraagt het me op de man af en ze heeft recht op de waarheid.

Dan maar te laat op school.

Ik zet de borden op het aanrecht, haal diep adem en keer me om.

Achter me staat dochterlief met haar handen in haar zij en een woedende blik in haar ogen.  ‘Ik vroeg je net iets mama, maar je luistert nooit naar me!’ Boos beent ze weg richting de gang waar haar schoenen staan.

Ik zucht opgelucht. Interne reflectie heeft zo zijn voordelen.

Ook al is het in dit geval slechts uitstel van executie…..