Fiere Mama

Een blog over hoe verschillend mijn kinderen de dood van mijn moeder ervaren.

Mijn negenjarige zit huilend bij me op schoot. Naast ons zit haar zusje televisie te kijken.

Hoewel ik me groot probeer te houden voel ik de tranen toch weer over mijn wangen rollen.

‘Waarom huil jij eigenlijk niet om oma?’ vraagt mijn oudste dochter snikkend aan haar zevenjarige zusje.

Die haalt haar schouders op.

‘Ik weet niet waarom. Ik vind het wel jammer dat oma dood is, maar ik hoef niet te huilen. Maar ik heb wel een goed idee,’ zegt ze en loopt de kamer uit.

Even later komt ze terug met een varkensknuffel. Het knuffelbeest had ik ruim dertig jaar geleden gewonnen, tijdens een vakantie in Zweden. Tijdens onze verhuizing een paar maanden geleden was het beest weer tevoorschijn gekomen en op de één of andere manier had ik het nog niet over mijn hart kunnen verkrijgen om hem weg te gooien.

Mijn zevenjarige houdt het varken de lucht in.

‘We doen gewoon voortaan net alsof dit oma is, dan is ze toch nog een beetje bij ons.’

Mijn oudste dochter kijkt geschokt.

Haar zusje kijkt me echter stralend aan.

Langzaam voel ik de brok in mijn keel verdwijnen. ‘Wat een goed idee,’ zeg ik dan.

Trots zet mijn zevenjarige de knuffel naast me op de bank.

‘Gezellig hè mam, dat oma naast ons zit,’ zegt ze, nestelt zich op de bank en staart weer naar de televisie.

Ik bekijk het varken; het oor hangt half los en het mist een oog. Ik glimlach.

Wat is het toch fijn, om kind te zijn ❤️