Dit jaar had ik op mijn verjaardag een dubbel gevoel.
Het was namelijk de eerste verjaardag zonder mijn moeder.
De vrouw die me het leven heeft geschonken zal dat nooit meer samen met me vieren en dat is raar.
Mijn bezoek op mijn vorige verjaardag herinner ik me nog als de dag van gisteren. In het verzorgingstehuis moest ik weer eens naar haar op zoek. Ik trof haar in één van de gangen en lokte haar mee naar het restaurant waar ik twee stukken appeltaart tevoorschijn toverde.
Vervolgens probeerde ik haar te bewegen om bij me aan tafel te komen zitten zodat we samen een taartje konden eten. Uiteindelijk lukte het en zat ze ruim een minuut naast me op de stoel. Toen stond ze abrupt op, greep de appeltaart, bekeek ‘m van dichtbij en liet ‘m met een smak op de tafel vallen. Vervolgens maakte ze zich snel uit de voeten.
De tranen schoten in mijn ogen en ik zette met de kinderwagen de achtervolging in.
Al gauw trof ik haar en bleek samen wandelen zeker zo fijn. Dus ‘doolden’ we samen door de gangen. Al lopende gaf ik haar een worstenbroodje dat ze gretig opat. En ondertussen vertelde ik haar dat ze mijn moeder was en dat ik, haar oudste dochter, jarig was.
Ik weet nog dat ze me een vage glimlach schonk, maar ik zal nooit weten of ze me echt begreep.
Hoewel ik toen te verdrietig was om erover te bloggen koester ik nu, een jaar later, de laatste verjaardagswandeling met mijn moeder als een mooie herinnering.
En ondanks het gemis heb ik dit jaar toch een hele gezellige verjaardag gehad. Mijn vriend en dochters hebben me extra verwend en als kers op de taart ook nog getrakteerd op een dinertje.
Dank jullie wel.
❤️❤️❤️❤️
Fiere Mama 
Plaats een reactie