Peuters. Ze denken dat ze alles zelf kunnen.
We zijn in the middle of nowhere. De meiden vermaken zich op de camping, terwijl wij vanaf de veranda van de typisch Zweedse houten stuga een oogje in het zeil houden. Ik probeer niet te beschermend te zijn en mijn kinderen de wereld te laten ontdekken, maar moet toch even ingrijpen.
Want ze beklimmen een berg met een steile rots.
De oudste staat al boven. Ze wordt lijkbleek als ze zich realiseert dat ze weer naar beneden moet. Onze tweejarige is halverwege.
‘We gaan naar beneden,’ zeg ik. ‘Dit is een heel moeilijk stuk, daar ben je nog te klein voor.’
Verontwaardigd kijkt ze me aan.
‘Mama, er is niks aan de hand. Ik kan het best. Ik ben al héél groot, hoor,’ zegt ze en klautert eigenwijs verder.
Al héél groot. Twee jaar oud en amper een meter hoog. 🤣
Ze komt boven. Met een beetje hulp van haar bezorgde moeder, maar dat zal onze peuter nooit toegeven.
Naar beneden gaan we via de minder steile kant van de berg. Veel beter voor mijn bloeddruk 😊.
Fiere Mama 
Plaats een reactie