Fiere Mama

‘Mam, mag ik naar school een tasje meenemen?’
Mijn zesjarige dochter staat voor me met een kleine beige tas om haar schouder.

Ik glimlach. Ze wil zo graag op haar grote zussen lijken.
‘Ja hoor, maar als het niet in de klas mag van de juf dan stop je het meteen in je rugzak, oké?’
‘Oké.’ Een grijns van oor tot oor.
In de keuken vul ik haar drinkfles, schrijf nog een leuke tekst op een banaan en stop het in haar rugzak. Ondertussen schuifelt ze wat door de woonkamer.
‘We moeten gaan!’ roept vriendlief vanuit de gang.
Ik loop naar Olivia toe en hurk bij haar neer om haar een kus te geven. Beschermend houdt ze haar armen om de tas.
‘Wat heb je er eigenlijk in gedaan?’ vraag ik.
‘Iets.’
‘Mag ik het zien?’
De rits wordt tergend langzaam een centimeter geopend en ze steekt er een vinger in.
‘Wat zit er in?’

De vinger beweegt op en neer.
‘Gewoon dat paaskuikentje in dat eitje enzo.’
Enzo.
Ze krijgt het niet te pakken.
‘Laat mij eens kijken dan.’
Ze draait zich met een ruk om en verbergt de tas onder haar arm.
‘Ik laat het zelf zien, het is mijn tasje.’
‘Heb je er soms snoep in gedaan?’
‘Nee, joh. Natuurlijk niet.’
Weer die bewegende vinger.
‘Make-up dan?’
Ze schudt haar hoofd.
‘Je moet de rits wel verder openen anders kun je er niet bij.’
Met tegenzin steekt ze er twee vingers in en ik zie een felgeel pluizig paaskuiken verschijnen. So far so good.
‘En zit er verder nog iets in?’ vraag ik enigszins geïrriteerd vanwege het tempo.
Vriendlief werpt een blik op zijn horloge.
‘We moeten nu echt vertrekken, anders zijn we te laat op school.‘
Hij helpt haar in haar cowboylaarzen.

Net als ik overweeg het op te geven zegt hij: ‘Ben je bang dat we kwaad worden als we zien wat erin zit?’
Ze staart naar haar schoenen en knikt nauwelijks zichtbaar.
‘Dat worden we niet, hoor.’
Met vuurrode wangen opent ze de rits, steekt haar handje in de tas en wurmt er mijn iPhone uit.

Schuldbewust kijkt ze me aan. ‘Je had ‘m na school wel teruggekregen, hoor.’

😂